ایشان در سخنرانیهای گوناگون خود مطرح کردند که «آموزش و پرورش را اولویت نخست خود قرار خواهم داد» و یا «وزیر آموزش و پرورش در صدر وزرای من قرار خواهد داشت» که با انتخاب وزرای آموزش و پرورش ایشان، عملا دیدیم تنها حرف بود و یا این جمله که «تا پایان اولین سال ریاستجمهوری، دستکم چهار کار مهم برای فرهنگیان انجام خواهم داد»، اما هماکنون با پایان ریاستجمهوری ایشان، ما هیچ کدام از این وعدهها را محقق نمیبینیم و یا گفتند «برای پرداخت مطالبات معلمان حتی اگر لازم باشد، کارخانهها را به فروش خواهیم رساند و خرج فرهنگیان خواهیم کرد» که متأسفانه باید گفت در ثروتمندترین دولت پس از انقلاب، مدارس آموزش و پرورش ایران با بدترین و اسفناکترین وضعیت ممکن اداره میشوند؛ هم از نظر حقوق و مزایا برای معلمان و هم از نظر رسیدگی به مدارس و پرداخت سرانه مدارس و یا آموزش ضمن خدمت معلمان و... .
و یا گفتند که «قدرت خرید معلمان را در چهار سال دو برابر افزایش خواهم داد» که ما عملا با این نرخ تورم، میبینیم که هر سال، تنها 6 درصد به حقوق معلمان افزوده شده است.
هماکنون در مقابل این وعده، میبینیم که آقای علی احمدی، هفته گذشته جملاتی گفتند و با شدت از دولت گله کردند که چرا آموزش و پرورش جایگاه خوبی در دولت ندارد؟
در نشست خبری شنبه، نهم آذر، آقای علی احمدی گفت که «آموزش و پرورش، محلی از اعراب در میان دستگاههای تصمیمگیری کشور ندارد» و یا در جمله دیگری گفته بود که «دولت هیچ کمیسیونی برای آموزش و پرورش ندارد و در شورای عالی انقلاب فرهنگی حتی یک عضو از آموزش و پرورش هم وجود ندارد، نگاه دولتها به آموزش و پرورش نگاه مصرفی است و نگاه تولیدی ندارند».
...